ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜάΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΞΥΠΝΙΟΥΣ

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Γέννηση

Αναρωτήθηκα όταν καλείς έναν
οργανισμό στη ζωή
τι πρέπει να του τάξεις
για να ‘ρθει με χαρά;
Ώρες ιστορικές, παγκόσμιες ημέρες,
νύχτες αμαρτίας, μήνες του μέλιτος,
σωτήρια έτη,
χρυσές δεκαετίες;
Λες να του τάξεις ονειρεμένες αποδράσεις,
πράγματα πέρα απ’ τα συνηθισμένα,
ελπίδες πως μπορεί ν’ αλλάξει τη ζωή του
τον κόσμο, τον εαυτό του;
Ήρθε το παιδί και σου ζητάει
ν’ αφουγκραστείς.
Ήρθε να πραγματώσει.
Την τέχνη του μη τεχνητού.
Χάδια, χαμόγελα, χαρά, διαχύσεις.
Ζητάει αγάπη.
Κι εσύ δεν ξέρεις τι είναι αυτό.
Και μπορείς έτσι να το ανακαλύψεις.
Ν’ ανακαλύψεις το Θεό.
Ο Θεός είναι αγάπη, ναι,
ποιος μπορεί με σιγουριά να πει
αν ήταν ίδιος πριν δημιουργήσει
τα πλάσματά του;
Μπορούσε να νιώσει το είναι του
χωρίς να το απευθύνει;
Μήπως η αγάπη και η δημιουργία
είναι η κάθε μια
ο λόγος
ο όρος
και ο τρόπος
ύπαρξης της άλλης;
Ο λόγος
ο όρος
και ο τρόπος
της ύπαρξης;