ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜάΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΞΥΠΝΙΟΥΣ

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Άβυθος

Άνεμοι χτενισμένοι από κοκοφοίνικες
γδαρμένοι από αγκάθια
με κοριτσίστικα τραγούδια μεθυσμένοι
κολυμπούν στα υψίπεδα φεγγαρόφωτα
βράδια του εφήμερου νόστου,
ξανοίχτηκαν στα βαθιά
σήματα του αγνώστου
για πάντα χαμένου βυθού.
Μια αμαξοστοιχία βιομηχανικών ονείρων
γεμάτα ιπτάμενους ίσκιους
και άλλα οικεία δέη που σβήνουν
τις προσωπικές ιστορίες
αφήνοντας μόνο τη μεγάλη ιστορία
που μας ενώνει ίσως όλους,
είναι τόσο ανυπόφορη, σχεδόν όσο
το τρίξιμο της αιώρας
στην καραϊβική ραστώνη
ναρκωμένων προφητών, αιωρούμενων
από τον ένα τροπικό στον άλλο.
Αν αποδέχεσαι ό,τι είσαι
αποδέχεσαι ότι είσαι,
το ηφαίστειο γίνεται νησί,
το σκας σαν κίτρινη πεταλούδα
μέσα από το σκοτάδι που αναλύεται
σε καπνούς κι αναθυμιάσεις
στη μεσόγειο τελετή,
εκεί που υπάρχουν μόνο τα πάντα
κι ούτε ένα φωτάκι παραπάνω
που θα ενοχλούσε
την αστεροειδή
πανδαισία των βλεμμάτων.

4 σχόλια:

Ο Αλέξης Δάρας είπε...

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Δέκατα", στο καλοκαιρινό τεύχος του 2011

my way είπε...

"Άβυθος" ή πώς μια γνωστή παραλία, μπορεί να γίνει βουτιά στον άγνωστο χαμένο βυθό μας, στη μεγάλη ιστορία που μας ενώνει όλους, στην αποδοχή των όσων είμαστε, στην απόφαση για ταξίδι στη μεσόγειο τελετή...

ΜΠΡΑΒΟ!!!! ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ....

Ο Αλέξης Δάρας είπε...

Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ my way. Χαίρομαι που σου είναι γνωστή η παραλία αυτή. Είναι ένα θαύμα. Το μεγαλύτερο μέρος του ποιήματος είναι γραμμένο στην Santa Marta στην Κολομβία. Ολοκληρώθηκε όμως στην εν λόγω παραλία και τη στιγμή που έβαλα την τελεία έσκασε και ο τίτλος, που ήταν μπροστά μου και ήμουν μέσα του, όπως όλα άλλωστε τα θαύματα που μας τριγυρίζουν.

ΦΡΑΓΚΙΑ ΒΙΚΥ είπε...

αβυθος ειναι η αγαπημενη μου παραλια ειναι η "δικη"μου παραλια... ειναι οι αναμνησεις μου.....ΜΠΡΑΒΟ πολυ ωραια εκπληξη!!!!