ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜάΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΞΥΠΝΙΟΥΣ

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Ακροβάτης

Αυτό που λες όταν δεν υπάρχει τίποτα να ειπωθεί
αυτό που πίνεις σα δεν υπάρχει τίποτα για να πιωθεί
αυτά που ακούς και βλέπεις και καταλαβαίνεις
σαν όλα σε καλούν να τα διασχίσεις και να συνεχίσεις…
Όταν θα φύγεις από το μόνο μέρος που υπάρχει
πετοχορεύοντας στης ζαρκαδόστρατας τη φτερωτή αλήθεια
με μία μόνο άρνηση μέσα σου κλειδωμένη
της άρνησης την άρνηση ομφαλοδεμένη στο χωρισμό των κόσμων
που έπρεπε να υπάρξουν για να αμφισβητήσεις
εκείνο που δε γίνεται να αμφισβητηθεί…
Παίζεις τ’ αφάνταστα και τα φανταστικά
σαν ακροβάτης μπάλες περιστρεφόμενες
κι ένα ένα τα μέλη σου περιστρέφεις
ώσπου γίνεσαι κύκλος, ροή, ηλεκτρόνιο
ριζώνεις στον άνεμο βαθιά
και στην αχλή των φωτεινών υπάρξεων
λούζεσαι.
Είσαι έξω απ’ όσα έκλεισες σε κύκλους
φυσαλιδένια σύμπαντα που άφρισε η φλόγα σου
άφησες το καράβι σου στα σύννεφα ναυαγισμένο
και βούλιαξες στους ουρανούς
και είσαι εδώ και κολυμπάς
στο πατητήρι της απλότητας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: